Πολύ πριν αρχίσουν να καταγράφονται οι ιστορικές μνήμες και οι μύθοι στην Ελλάδα, ένα ισχυρό ρήγμα έκοψε στα δύο τον ορεινό όγκο που χωρίζει την Μακεδονία από την Θεσσαλία και σχηματίσθηκε η κοιλάδα των Τεμπών. Το τοπίο στο φαράγγι των Τεμπών έχει σπάνια ομορφιά. Βρίσκεται στο στενό πέρασμα του Πηνειού ανάμεσα στην Όσσα και τον Όλυμπο, μέσα σε μια οργιώδη βλάστηση, όπου τα νερά του ποταμού, οι πηγές, τα πλατάνια, οι ιτιές, οι αειθαλείς θάμνοι και το ατέλειωτο παιχνίδι του φωτός και της σκιάς μαγεύουν τον επισκέπτη.
Ο Πηνειός, ποτάμιος θεός κατά τον θεσσαλικό μύθο, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, έδωσε το όνομα του στον ομώνυμο ποταμό, με την δε νύμφη Κρέουσα γέννησε τον Ιψέα, βασιλιά των Λαπιθών. Ο Πηνειός ποταμός – η ψυχή του Θεσσαλικού κάμπου - έχοντας μαζέψει τα νερά της Θεσσαλίας, κυλά μέσα στο φαράγγι, ανοίγεται στον κάμπο και προχωρά αργά και μεγαλόπρεπα με πολλούς ελιγμούς, στο στενό άνοιγμα που αφήνουν ο Όλυμπος και ο Κίσαβος, προκειμένου να βρει το δρόμο του για να καταλήξει στην θάλασσα. Ο ποταμός αυτός, αν και σφίγγεται από τα τοιχώματα, δεν χάνει ποτέ την μεγαλοπρέπεια του. Κυλάει σε μια ηρεμία πρόσχαρη και γεμάτη δύναμη το θολό του ρέμα που ασημίζει στον ήλιο παντού, όταν δεν τον σκεπάζουν οι κλώνοι των δέντρων.
Σιωπηλός εκεί που η κοίτη του δεν είναι περιορισμένη, περνάει στα στενότερα σημεία μ' ένα βαθύ ρόχθο, όμοιο με το μακρινό ανασασμό της θάλασσας. Κι από τις δύο όχθες τεράστια πλατάνια και ιτιές με κλώνους , σκύβουν προς το ρέμα σαν για να καθρεφτιστούν στην επιφάνεια του. Σε μερικά δε σημεία οι φιδίσιοι κορμοί των δέντρων αγγίζουν τα νερά, κι αλλού ολόκληροι κλώνοι βυθίζονται σ' αυτά. Πουθενά οι όχθες του δεν είναι γυμνές. Τα θεόρατα πλατάνια και οι λυγερές λεύκες κάνουν δυο πυκνά παραπετάσματα σ’ όλο το μήκος των στενών που σχηματίζονται, με την γυμνότητα των πανύψηλων βράχων, των ξεσχισμένων κι εμποτισμένων στο φως, μια αντίθεση που δίνει στα Τέμπη την ιδιαίτερη γοητεία του. Όλες αυτές οι ποικιλίες μιας οργιαστικής βλάστησης ανακατεύονται με τα αιωνόβια δέντρα, που συμπληρώνουν τα φυλλώματα τους, δίνουν ένα πράσινο θόλο πάνω από τον Πηνειό.
Ο Πηνειός, ποτάμιος θεός κατά τον θεσσαλικό μύθο, γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, έδωσε το όνομα του στον ομώνυμο ποταμό, με την δε νύμφη Κρέουσα γέννησε τον Ιψέα, βασιλιά των Λαπιθών. Ο Πηνειός ποταμός – η ψυχή του Θεσσαλικού κάμπου - έχοντας μαζέψει τα νερά της Θεσσαλίας, κυλά μέσα στο φαράγγι, ανοίγεται στον κάμπο και προχωρά αργά και μεγαλόπρεπα με πολλούς ελιγμούς, στο στενό άνοιγμα που αφήνουν ο Όλυμπος και ο Κίσαβος, προκειμένου να βρει το δρόμο του για να καταλήξει στην θάλασσα. Ο ποταμός αυτός, αν και σφίγγεται από τα τοιχώματα, δεν χάνει ποτέ την μεγαλοπρέπεια του. Κυλάει σε μια ηρεμία πρόσχαρη και γεμάτη δύναμη το θολό του ρέμα που ασημίζει στον ήλιο παντού, όταν δεν τον σκεπάζουν οι κλώνοι των δέντρων. Σιωπηλός εκεί που η κοίτη του δεν είναι περιορισμένη, περνάει στα στενότερα σημεία μ' ένα βαθύ ρόχθο, όμοιο με το μακρινό ανασασμό της θάλασσας. Κι από τις δύο όχθες τεράστια πλατάνια και ιτιές με κλώνους , σκύβουν προς το ρέμα σαν για να καθρεφτιστούν στην επιφάνεια του. Σε μερικά δε σημεία οι φιδίσιοι κορμοί των δέντρων αγγίζουν τα νερά, κι αλλού ολόκληροι κλώνοι βυθίζονται σ' αυτά. Πουθενά οι όχθες του δεν είναι γυμνές. Τα θεόρατα πλατάνια και οι λυγερές λεύκες κάνουν δυο πυκνά παραπετάσματα σ’ όλο το μήκος των στενών που σχηματίζονται, με την γυμνότητα των πανύψηλων βράχων, των ξεσχισμένων κι εμποτισμένων στο φως, μια αντίθεση που δίνει στα Τέμπη την ιδιαίτερη γοητεία του. Όλες αυτές οι ποικιλίες μιας οργιαστικής βλάστησης ανακατεύονται με τα αιωνόβια δέντρα, που συμπληρώνουν τα φυλλώματα τους, δίνουν ένα πράσινο θόλο πάνω από τον Πηνειό.
Αναρτήσεις
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου